کیسه صفرا

سیروز کبدی یا التهاب شدید کبدی خصوصیات معینی دارد که معمولا با علامت های بالینی قابل تشخیص است.

در این بیماری بافت پارانشیمی کبد به صورت غیر قابل برگشت دچار ضایعه می شود. در واقع سلول های کبدی می میرند و پبکه رتیکولار کبدی دچهر کلاپس می شود و بافت همبند در کبد رسوب می کند. قسمتی از بافت کبد که هنوز سالم است برای جبران بافت مرده، باید بیشتر کار کند بنابر این این قسمت سالم بزرگتر می شود و تغییراتی می کند.

علائم و نشانه ها سیروز کبدی:

بیماران سیروتیک اکثراً علائم مختصری دارند. دو مشکل عمده ای که در نهایت باعث ایجاد علائم در این ها می‏ شود، از دست رفتن تدریجی عملکرد سلول کبدی به دلیل فرسودگی کبد و فیبروز (لیفی شدن) آن می باشد.

بیماران ممکن است حالاتی مانند خستگی، ضعف، ناتوانی، بی‏ اشتهایی، تهوع و یا کاهش وزن داشته باشند.

با کاهش تدریجی عملکرد کبد، پروتئین کمتری در این عضو ساخته می ‏شود؛ مثلا ساختن آلبومین که پروتئین مهم خون است کاهش یافته و در نتیجه در اثر کمبود آن آب در پاها تجمع می‏ یابد که به آن ادم می ‏گوییم و یا این که آب در شکم تجمع می ‏یابد(آسیت). از طرفی کاهش پروتئین های انعقاد خون ایجاد کبودی در پوست بدن و خونریزی از سوراخ ها و مخاط های بدن را افزایش می‏ دهد.

در مراحل نهایی پوست ممکن است زرد شود که این دلیل رنگدانه ‏های زرد صفراوی است و در بعضی افراد خارش پوست دلیل رسوب املاح صفراوی در زیر جلد است. شیوع بیشتر سنگ کیسه صفرا در این افراد به دلیل عدم وجود صفرای کافی در کیسه صفرا می‏ باشد.

کبد این افراد توانایی خنثی سازی سمومی که در خون ساخته و حمل می ‏شوند را ندارد. این سموم باعث کاهش عملکرد ذهن و تغییرات شخصیتی و حتی خواب آلودگی و کما می ‏شوند. ممکن است اولین علامت تجمع این سموم در مغز، بی ‏توجهی به ظاهر شخصی خود، فراموشی، عدم تمرکز حواس و تغییر در عادت زمان خواب باشد (بی خوابی شبانه و چرت زدن روزانه).

به طور معمول داروها توسط کبد گرفته و از بدن پاک می ‏گردند در بیماران سیروتیک روند پاکسازی بدن از داروها به کندی صورت می‏ گیرد. لذا تأثیر داروها در بدن تا مدت های بیشتری می‏ ماند لذا بیماران سیروتیک به عوارض جانبی داروها حساس تر می ‏باشند.

از مشکلات دیگر بیماران سیروتیک وضعیت فشار خون عروقی است که در کبد جریان دارند. به طور طبیعی خون از روده‏ ها و طحال از طریق ورید باب وارد کبد می‏ شود. ولی در این بیماران این جریان خون کند می‏ شود و باعث بالا رفتن فشار در ورید باب می ‏گردد. این مسئله باعث توقف جریان طبیعی خون گردیده و باعث بزرگ شدن طحال شده از طرفی خون از جریانات فرعی اطراف کبد سعی به فرار دارد که این امر باعث می ‏شود در بعضی از نواحی بدن واریس های متورم ایجاد شود از جمله ایجاد واریس مری و معده و ایجاد واریس مقعدی و واریس اطراف ناف.

واریس مری و معده گاه خطرساز شده و منجر به خونریزی می گردند در این صورت بیمار در معرض خطر جدی قرار گرفته و پزشک باید فوراً خون ریزی را به صورتی بند آورد.

البته شیوع هموروئید در بیماران سیروتیک ربطی به بالا رفتن فشار ورید باب ندارد.

سیروز کبدی

با یک کلیک می توانید این مطلب را به اشتراک بگذارید